Music Journal #02: Quelle Surprise

(Κοίτα να δεις που αυτή η ιστορία απέκτησε και #02. Γουάου!)

Έγραφα στο προηγούμενο ποστ ότι η μουσική για μένα είναι πάνω απ’ όλα περιπέτεια: Αναζήτηση, ανακάλυψη, καταγραφή· χαρές εγκυκλοπαιδιστών που, με την πάροδο του χρόνου, δεν περιορίζονται μόνο στη μουσική (ή σε οποιοδήποτε άλλο πληροφοριακό ερέθισμα, for that matter), αλλά στρέφονται και προς τα μέσα: Πλέον με ενδιαφέρει όλο και περισσότερο να καταλάβω γιατί μου αρέσουν αυτά που μου αρέσουν, να βρω τις κοινές αναφορές, τα πάτερνς, τα νήματα που ενώνουν ένα επικό φολκ παραμύθι, έναν παρακμιακό, σαλιάρη (τ)ράπερ και μια θορυβώδη, τζαζ εξτραβαγκάνζα και με κάνουν να γουστάρω εξίσου αυτά τα εντελώς ανόμοια ακούσματα. Με τον καιρό, έχω καταλάβει ότι η προτίμησή μου γέρνει περισσότερο στο διονυσιακό σκέλος του αισθητικού φάσματος κι ότι έχω ανάγκη να εισπράττω την αγωνία του καλλιτέχνη, την αίσθηση του κατεπείγοντος (urgency, βαρβαριστί) που τον πνίγει, και -τελικά- να γίνομαι κοινωνός σε μια αλήθεια προσωπική αλλά και πανανθρώπινη. Είναι λίγο vague όλα αυτά, το ξέρω, όμως μέχρι εκεί έχει φτάσει η μουσική ομφαλοσκόπησή μου ως τώρα. Αν βρω κάτι καινούργιο, θα φροντίσω να σας ενημερώσω.

Σε συνδυασμό με τα παραπάνω, αυτή την εποχή προσπαθώ να καταλάβω τη λογική πίσω από τη σειρά με την οποία πηγαίνω από δίσκο σε δίσκο κι από ακρόαση σε ακρόαση. Τις περισσότερες φορές, ο μουσικός συνειρμός μοιάζει σαν κάτι βγαλμένο από όνειρο: καμιά εξήγηση, κανένα νόημα, τουλάχιστον σε πρώτη ανάγνωση. Να υπάρχει άραγε κάτι εκεί; Δεν έχω ιδέα, γι’ αυτό και τα τραγούδια στο τράκλιστ αυτού το μουσικού ημερολόγιου είναι με σειρά ακρόασης. Υποθέτω ότι, αργά ή γρήγορα, αν όντως υπάρχει κάποιο πάτερν, θα αναδυθεί.

Πάμε όμως να δούμε τι έχει ο κουβάς αυτή την εβδομάδα.

Τράκλιστ:

  1. Tania Giannouli Ensemble – Sun Dance

  2. King Midas Sound & Fennesz – On My Mind

  3. Low – Gentle

  4. Puscifer – Grand Canyon

  5. Anna von Hausswolff – Discovery

  6. Warren G – My House (feat. Nate Dogg)

  7. Future – Rich $ex

  8. L A N D – Anoxia

  9. The Whistles & the Bells – Mercy Please

  10. Empress Of – Water Water

Και δυο λόγια για το κάθε κομμάτι.

  • Πολύ καλή κινηματογραφική, ευρωπαϊκή τζαζ από το σχήμα των Tania Giannouli Ensemble. Ειδικά όταν επιτρέπουν στο ένστικτο να πάρει το τιμόνι, το αποτέλεσμα είναι συναρπαστικό. Εξαιρετική και η ζωντανή τους εμφάνιση πριν λίγες ημέρες στο Ίδρυμα Κατακουζηνού.
  • Στην συνεργασία των King Midas Sound με τον Fennesz, ο Bug βάζει το dub, ο Fennesz τις υφές και η Kiki Hitomi το παραμιλητό. Όλος ο δίσκος κινείται μεταξύ ύπνου και ξύπνιου, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.
  • Έβγαλαν άραγε οι Low τον καλύτερό τους δίσκο εδώ και μια δεκαετία; Είναι το slowcore η χειρότερη ταμπέλα στην ιστορία της μουσικής; Μάλλον ναι στο πρώτο, σίγουρα ναι στο δεύτερο.
  • Και διαφήμιση του Τζάμπο να τραγουδήσει ο Μέιναρντ, εγώ θα είμαι από κάτω και θα χειροκροτάω. Εν τω μεταξύ, οι Puscifer γίνονται όλο και περισσότερο Tool με κάθε κυκλοφορία.
  • Ομολογώ ότι η μουσική αυστηρότητα της Anna von Hausswolff με αγρίεψε λίγο, δίνοντάς μου την αίσθηση ότι υπάρχει κάποιο αντιδραστικό πολιτικό statement από πίσω. Still, υπάρχουν μερικές συγκλονιστικές στιγμές στο άλμπουμ.
  • Η επιστροφή στο G-Funk των 90ς είναι προ των πυλών. Το φετινό EP του Warren G μπορεί να διαρκεί μόνο 15 λεπτά όμως η ποιότητα αντισταθμίζει την λειψή ποσότητα, και η παρουσία του μακαρίτη Nate Dogg στα τέσσερα τρακς αποτελεί μπόνους κίνητρο.
  • The american dream, Atlanta-style από τον Future. Η μόνη μου ένσταση είναι ότι ο βασιλιάς των στριπτιτζάδικων της πόλης πλέον ακούγεται χορτάτος και δεν δαγκώνει, όπως π.χ. ο Young Thug. Oh well, so it goes.
  • L A N D. Brutalist, tribal industrial jazz. Ο ρυθμός ως μαύρο στόμα ορθάνοιχτο. Εύκολα μια από τις καλύτερες δουλειές που έχω ακούσει τους τελευταίους μήνες.
  • Οι The Whistles & the Bells αποτελούν one-man project και παίζουν κάτι σαν country/blues rock που στις καλύτερες στιγμές του μου έφερε στο μυαλό τους Alt-J, κυρίως λόγω νεύρου και χροιάς της φωνής. Not bad.
  • Η Empress Of ήρθε με τις καλύτερες συστάσεις, όμως δυστυχώς δεν κατάφερε να τις δικαιώσει. Εξαίρεση αποτελούν κάποια κομμάτια (σαν αυτό που διάλεξα) που θυμίζουν mid-90s Bjork going electro-R&B.

Αυτά.

Advertisements

Leave a comment

Filed under Muzika

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s