Τα καλύτερα (;) του 2015

Η άποψή μου για τις end-of-the-year λίστες έχει καταγραφεί time and time again. Από τη στιγμή που δεν μπορείς να ακούσεις όλες τις μουσικές κυκλοφορίες της χρονιάς, οποιαδήποτε αναφορά σε best of είναι αυτομάτως άκυρη. Επιπλέον, όταν ακούς μουσική εμμονικά, είναι δύσκολο να μιλήσεις για αγαπημένους δίσκους· είναι τόσος πολύς ο θόρυβος στα αυτιά, που δεν αφήνει περιθώρια για αγάπες και λουλούδια. Τι μένει λοιπόν; Να κάνουμε λίστες ενδιαφέρουσες, ιντριγκαδόρικες, χωρίς να επαναλαμβάνουμε τα ίδια και τα ίδια. Σε τελική, τίποτα απ’ όλα αυτά δεν έχει ιδιαίτερη σημασία, έτσι;

Πριν προχωρήσω, θα ήθελα, for the fun of it, να παραθέσω μερικούς αριθμούς: Μέσα στο 2015 τσέκαρα ένα-δυο τραγούδια από τουλάχιστον 2,000 δίσκους. Μετά το πρώτο ξεσκαρτάρισμα, πείστηκα να ξοδέψω το bandwidth μου σε 650 από αυτούς. Τελικά βρήκα χρόνο για να ακούσω συστηματικά και προσεκτικά 208 άλμπουμ. Εκτός mp3 player έμειναν, τουλάχιστον μέχρι στιγμής, δίσκοι που εύκολα θα μπορούσαν να βρουν μια θέση στην λίστα: Ενδεικτικά αναφέρω τις κυκλοφορίες των Floating Points, Ramleh, Erykah Badu, Sunn O))), Kneebody & Daedelus, Kode9, Teeth of the Sea, Hey Colossus (σόρι ραγκζ), Stara Rzeka, Christian Scott, Steve Hauschildt, Paradise Lost, The Necks, Battles, βασικά τώρα που τους βλέπω είναι ΤΟΣΟΙ πολλοί αυτοί που μου ξέφυγαν και δεν έχω γράψει ούτε καν το ένα τρίτο. Oh well; so much music, so little time.

Με την ευκαιρία, και για να εντείνουμε την όποια αγωνία (αχαχούχα!) μέχρι την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων (έτσι γίνεται και στην τελεόρασις), ας κάνουμε έναν μίνι απολογισμό της χρονιάς· μιας χρονιάς που δικαιωματικά ανήκει στα κορίτσια: Είχαμε αναπάντεχα καλές επιστροφές στη δισκογραφία από τις Sleater-Kinney, την Florence (και τη μηχανή της), την Joanna Newsom και την Bjork, είχαμε την πρώτη επαφή της ευρείας λατερνατίβας με το φαινόμενο Courtney Barnett αλλά και την ενθρόνιση της Grimes ως uberhip goddess, καθώς κι ένα σωρό μικρότερες αλλά εξαιρετικές δουλειές από υπέροχες δεσποινίδες, κάποιες από τις οποίες θα δούμε και στη λίστα (no spoilers!). Από εκεί και πέρα, ο Sufjan έβγαλε ένα πολύ προσωπικό άλμπουμ το οποίο δεν με άγγιξε όσο θα ήθελα, όμως αυτό το χρεώνω αποκλειστικά σε μένα, οι Tame Impala έχουν πλέον πιάσει επίπεδα Animal Collective στο εμπαθειόμετρό μου οπότε δεν λέω τίποτα, ενώ από την επιστροφή των Blur δεν βρήκα ποτέ την όρεξη να ακούσω έστω κι ένα κομμάτι. Last but not least: Father John Misty, ευχαριστώ αλλά δεν θα πάρω και Weeknd, αντίο κι ευχαριστούμε για τα τρία πρώτα μίξτεϊπς.

Οι κύριες αντιρρήσεις μου (σιγά μη δεν υπήρχαν) όσον αφορά το μουσικό ζάιτγκαϊστ του 2015, έχουν να κάνουν με την πολυφορεμένη τριπλέτα Kendrick Lamar, Kamasi Washington και Julia Holter. Μιλάμε για δουλειές πολυδιαφημισμένες και χιλιοτραγουδισμένες σε μουσικά σάιτ και μπλόγκζ, που όμως, τουλάχιστον στα δικά μου μάτια, δεν μοιάζουν να δικαιολογούν το χάιπ. Για τον πρώτο, τον επονομαζόμενο και Αλκίνοο Ιωαννίδη του χιπ χοπ, τα έχω ήδη γράψει. Τον δεύτερο τον περιλαμβάνει μια χαρά ετούτο το κείμενο στο PopMatters, το οποίο θα προσυπέγραφα και με τα δύο χέρια, αν δεν ήταν τόσο apologetic about it και δεν έκανε αυτή την αστεία αναφορά στο humility του καλλιτέχνη –σίριουσλι, ταπεινός ο Κουμάσης; Που έβγαλε ντεμπούτο διάρκειας τριών ωρών, το βάφτισε Epic και κότσαρε τη μουτράκλα του στο εξώφυλλο, σε τόσο self-indulgent πόζα που ούτε ο Μίνγκους δεν τόλμησε ποτέ να πάρει; Τέλος, για τη Χόλτερ πραγματικά δεν έχω λόγια. Όχι καλά λόγια, αλλά λόγια γενικώς. Ο δίσκος της ήταν τόσο άχρωμος, άοσμος και άγευστος, που δεν μου άφησε καμία εντύπωση, θετική ή αρνητική για να την καταγράψω. Εν τω μεταξύ, έχει πολύ ενδιαφέρον, για το σημειολογικό της υπόθεσης, να παρατηρήσουμε το artwork των εξωφύλλων τους: Ο Κέντρικ ποζάρει θριαμβευτής με την παρέα του μπροστά στο Λευκό Οίκο, ο Κουμάσης έχει σαν φόντο το σύμπαν κι η Τζούλια ποζάρει α-λα Patti Smith μπροστά σε λευκό τοίχο. Όλα πορτραίτα των καλλιτεχνών, όλα ασπρόμαυρα, όλα φορτωμένα με πολιτισμικές αναφορές, όλα πολύ σοβαρά και σημαντικά. Παιδιά, σόρι κιόλας, αλλά κατουρήστε και λίγο.

Αφού τα ‘βγαλα κι αυτά από μέσα μου (ουφ!), πάμε επιτέλους να δούμε τη λίστα. Όπως και πέρυσι, οι δίσκοι που επέλεξα είναι χωρισμένοι σε considerations (θέσεις 50-21 με αλφαβητική σειρά), longlist (θέσεις 20-6, ομοίως), shortlist (5-2) και, στο τέλος, ο βασιλιάς καρνάβαλος.

Considerations

Anamai – Sallows
Bixiga 70 – III
Crying Lion – The Golden Boat
Crypt Sermon – Out Of The Garden
Drew McDowall – Collapse
Eartheater – RIP Chrysalis
East India Youth – Culture of Volume
Elina Duni Quartet – Dallendyshe
Elysia Crampton – American Drift
Esmerine – Lost Voices
Future Brown – Future Brown
Get the Blessing – Astronautilus
Girlpool – Before the World Was Big
Ibeyi – Ibeyi
James Ferraro – Skid Row
Jordaan Mason – The Decline of Stupid Fucking Western Civilization
Jun Miyake – Lost Memory Theatre act-2
Midday Veil – This Wilderness
Nicole Dollanganger – Natural Born Losers
Obnox – Know America
Oneohtrix Point Never – Garden of Delete
Pinkish Black – Bottom of the Morning
Sasha Siem – Most of the Boys
Sexwitch – Sexwitch
Shilpa Ray – Last Year’s Savage
The Revolutionary Army of the Infant Jesus – Beauty Will Save the World
The You And What Army Faction – Glum
Willis Earl Beal – Noctunes
Wrekmeister Harmonies – Night of Your Ascension
Zelienople – Show us the fire

Longlist

Aisha Devi – Of Matter and Spirit
Arca – Mutant
Deradoorian – The Expanding Flower Planet
Duke Garwood – Heavy Love
FKA Twigs – M3LL155X
Girl Band – Holding Hands With Jamie
Holly Herndon – Platform
Jlin – Dark Energy
L A N D – ANOXIA
Larry Gus – I Need New Eyes
Lonelady – Hinterland
Mamuthones & Evil Blizzard – Collisions 04
Tania Giannouli Ensemble – Transcendence
The Sorcerers – Sorcerers
Trembling Bells – The Sovereign Self

Shortlist

Algiers – Algiers
Liturgy – The Ark Work
Slaves – Are You Satisfied
The Phantom Band – Fears Trending

Album of the year

Young Thug – Barter 6

young-thug-barter-6

Μια μικρή αιτιολόγηση των επιλογών της πεντάδας (όχι ότι τη χρωστάω κιόλας, αλλά λέμε τώρα) κι έφυγα: Οι Liturgy, έστω και κατά λάθος, με το Ark Work έσπρωξαν τη μουσική φόρμα που υπηρετούν σε νέα, ανεξερεύνητα μονοπάτια, κι αυτό ελάχιστοι πλέον το κάνουν. Περισσότερα εδώ. Οι Slaves και οι Algiers πάνε πακέτο, καθώς οι μεν αποτελούν το σκοτεινό είδωλο των δε. Ιδεολόγοι, συγκροτημένοι, διαβασμένοι οι δεύτεροι, αμοραλιστές, σκόρπιοι και κάφροι οι πρώτοι, όμως και οι δυο μας έδωσαν καθηλωτικές μουσικές παραστάσεις με τις κυκλοφορίες τους. Οι Phantom Band δεν έκαναν τίποτα λιγότερο από το να βγάλουν τον καλύτερο και πιο υποτιμημένο indie rock (ας πούμε) δίσκο της χρονιάς· αν δεν τον έχετε ακούσει ακόμη, προλαβαίνετε. Τέλος, ο Γιάγκος Θάγκος είναι ο απόλυτος αντι-Κέντρικ του 2015 και γι’ αυτό θα τον αγαπώ πάντα. Κάπου-κάπως-κάποτε είχα γράψει τα παρακάτω: Το Barter 6 θα μπορούσε να είναι ραδιοφωνικός σταθμός στο GTA: Ναρκωμένο, νιχιλιστικό, σαλιάρικο, σε παίρνει μαζί του και τσουλάτε παρέα σε κάποια παραλιακή, αφήνοντας ένα γλυκό μούδιασμα στο σώμα, όπως όταν αφήνεσαι να επιπλεύσεις στη θάλασσα με το πρόσωπο μέσα στο νερό, χωρίς να ξέρεις αν και πότε θα πάρεις την επόμενη ανάσα.

Ξέρεις κάτι; Δεν υπάρχουν άλλες ανάσες. Και πλέον δεν με νοιάζει.

Leave a comment

Filed under Muzika

Music Journal #03: Come What May

Τελευταίο Music Journal της χρονιάς αλλά και γενικότερα, απ’ ότι φαίνεται. Βέβαια, that was to be expected για όσους με ξέρουν. Το μυαλό μου ήδη τρέχει αλλού, σε άλλα σχέδια –ψέματα, όχι σε σχέδια αλλά σε όνειρα, από σχέδια χορτάσαμε και νηστικοί μείναμε στο τέλος, ας ονειρευτούμε και λίγο, ποιος ξέρει, μπορεί με τα όνειρα να τα καταφέρουμε καλύτερα. Άλλα όνειρα λοιπόν, κρυφές ελπίδες ότι θα μπορέσουμε να κάνουμε όχι κάτι που να έχει νόημα (χα!), αλλά κάτι όμορφο.

Το τελευταίο δεκαπενθήμερο την παράσταση έκλεψαν οι Pinkish Black, ο Arca και οι Bixiga 70. Οι πρώτοι γιατί καταφέρνουν να χτίσουν μια funereal doom φάση με “κανονικά” τραγούδια χωρίς ίχνος κιθάρας, ο δεύτερος γιατί επιτυγχάνει εκεί που στο παρελθόν απέτυχαν ο Zomby κι ο Actress, δηλαδή στο να παρουσιάσει ένα δεμένο σύνολο από θραύσματα και να κάνει τη μηχανική αποξένωση να πάλλεται οργανικά, κι οι Bixiga 70 γιατί, ενώ στα χαρτιά περιγράφονται ως μια afrobeat/tropicalia μπάντα, στην πράξη αποδεικνύουν ότι είναι πιο σφιχτοδεμένοι και προσηλωμένοι στη σύνθεση και στο ρυθμό από τα καλύτερα σύγχρονα soul/funk σχήματα.

Από τους υπόλοιπους, Ought και The World Is A Beautiful Place… παρουσιάζονται πιο ώριμοι και συγκροτημένοι απ’ ότι στις προηγούμενες δουλειές τους, όμως στους μεν μοιάζει να λείπει η ορμή του ντεμπούτου τους και στους δε ένα Getting Sodas, i.e. ένα defining track για τα Σπιραλο10s. Κατά τα άλλα, οι Marriages είναι συμπαθείς και δουλεμένοι αλλά αφόρητα οπισθοδρομικοί, ο δίσκος του Thighpaulsandra έχει μερικές συγκλονιστικές στιγμές που όμως χάνονται μέσα στην εξοντωτική διάρκειά του (a condition also known as Swansicus Theseeritis), ενώ οι Carter Tutti Void πέρασαν και -δυστυχώς- δεν ακούμπησαν.

Άντε, τα λέμε του χρόνου πάλι.

Τράκλιστ:

  1. Ought – Beautiful Blue Sky

  2. The World is a Beautiful Place & I am No Longer Afraid to Die – January 10th, 2014

  3. Marriages – The Liar

  4. Pinkish Black – Burn My Body

  5. Thighpaulsandra – Did He Fall?

  6. Arca – Vanity

  7. Bixiga 70 – Ventania

  8. Carter Tutti Void – f = (2.5)

Leave a comment

Filed under Muzika

Music Journal #02: Quelle Surprise

(Κοίτα να δεις που αυτή η ιστορία απέκτησε και #02. Γουάου!)

Έγραφα στο προηγούμενο ποστ ότι η μουσική για μένα είναι πάνω απ’ όλα περιπέτεια: Αναζήτηση, ανακάλυψη, καταγραφή· χαρές εγκυκλοπαιδιστών που, με την πάροδο του χρόνου, δεν περιορίζονται μόνο στη μουσική (ή σε οποιοδήποτε άλλο πληροφοριακό ερέθισμα, for that matter), αλλά στρέφονται και προς τα μέσα: Πλέον με ενδιαφέρει όλο και περισσότερο να καταλάβω γιατί μου αρέσουν αυτά που μου αρέσουν, να βρω τις κοινές αναφορές, τα πάτερνς, τα νήματα που ενώνουν ένα επικό φολκ παραμύθι, έναν παρακμιακό, σαλιάρη (τ)ράπερ και μια θορυβώδη, τζαζ εξτραβαγκάνζα και με κάνουν να γουστάρω εξίσου αυτά τα εντελώς ανόμοια ακούσματα. Με τον καιρό, έχω καταλάβει ότι η προτίμησή μου γέρνει περισσότερο στο διονυσιακό σκέλος του αισθητικού φάσματος κι ότι έχω ανάγκη να εισπράττω την αγωνία του καλλιτέχνη, την αίσθηση του κατεπείγοντος (urgency, βαρβαριστί) που τον πνίγει, και -τελικά- να γίνομαι κοινωνός σε μια αλήθεια προσωπική αλλά και πανανθρώπινη. Είναι λίγο vague όλα αυτά, το ξέρω, όμως μέχρι εκεί έχει φτάσει η μουσική ομφαλοσκόπησή μου ως τώρα. Αν βρω κάτι καινούργιο, θα φροντίσω να σας ενημερώσω.

Σε συνδυασμό με τα παραπάνω, αυτή την εποχή προσπαθώ να καταλάβω τη λογική πίσω από τη σειρά με την οποία πηγαίνω από δίσκο σε δίσκο κι από ακρόαση σε ακρόαση. Τις περισσότερες φορές, ο μουσικός συνειρμός μοιάζει σαν κάτι βγαλμένο από όνειρο: καμιά εξήγηση, κανένα νόημα, τουλάχιστον σε πρώτη ανάγνωση. Να υπάρχει άραγε κάτι εκεί; Δεν έχω ιδέα, γι’ αυτό και τα τραγούδια στο τράκλιστ αυτού το μουσικού ημερολόγιου είναι με σειρά ακρόασης. Υποθέτω ότι, αργά ή γρήγορα, αν όντως υπάρχει κάποιο πάτερν, θα αναδυθεί.

Πάμε όμως να δούμε τι έχει ο κουβάς αυτή την εβδομάδα.

Τράκλιστ:

  1. Tania Giannouli Ensemble – Sun Dance

  2. King Midas Sound & Fennesz – On My Mind

  3. Low – Gentle

  4. Puscifer – Grand Canyon

  5. Anna von Hausswolff – Discovery

  6. Warren G – My House (feat. Nate Dogg)

  7. Future – Rich $ex

  8. L A N D – Anoxia

  9. The Whistles & the Bells – Mercy Please

  10. Empress Of – Water Water

Και δυο λόγια για το κάθε κομμάτι.

  • Πολύ καλή κινηματογραφική, ευρωπαϊκή τζαζ από το σχήμα των Tania Giannouli Ensemble. Ειδικά όταν επιτρέπουν στο ένστικτο να πάρει το τιμόνι, το αποτέλεσμα είναι συναρπαστικό. Εξαιρετική και η ζωντανή τους εμφάνιση πριν λίγες ημέρες στο Ίδρυμα Κατακουζηνού.
  • Στην συνεργασία των King Midas Sound με τον Fennesz, ο Bug βάζει το dub, ο Fennesz τις υφές και η Kiki Hitomi το παραμιλητό. Όλος ο δίσκος κινείται μεταξύ ύπνου και ξύπνιου, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.
  • Έβγαλαν άραγε οι Low τον καλύτερό τους δίσκο εδώ και μια δεκαετία; Είναι το slowcore η χειρότερη ταμπέλα στην ιστορία της μουσικής; Μάλλον ναι στο πρώτο, σίγουρα ναι στο δεύτερο.
  • Και διαφήμιση του Τζάμπο να τραγουδήσει ο Μέιναρντ, εγώ θα είμαι από κάτω και θα χειροκροτάω. Εν τω μεταξύ, οι Puscifer γίνονται όλο και περισσότερο Tool με κάθε κυκλοφορία.
  • Ομολογώ ότι η μουσική αυστηρότητα της Anna von Hausswolff με αγρίεψε λίγο, δίνοντάς μου την αίσθηση ότι υπάρχει κάποιο αντιδραστικό πολιτικό statement από πίσω. Still, υπάρχουν μερικές συγκλονιστικές στιγμές στο άλμπουμ.
  • Η επιστροφή στο G-Funk των 90ς είναι προ των πυλών. Το φετινό EP του Warren G μπορεί να διαρκεί μόνο 15 λεπτά όμως η ποιότητα αντισταθμίζει την λειψή ποσότητα, και η παρουσία του μακαρίτη Nate Dogg στα τέσσερα τρακς αποτελεί μπόνους κίνητρο.
  • The american dream, Atlanta-style από τον Future. Η μόνη μου ένσταση είναι ότι ο βασιλιάς των στριπτιτζάδικων της πόλης πλέον ακούγεται χορτάτος και δεν δαγκώνει, όπως π.χ. ο Young Thug. Oh well, so it goes.
  • L A N D. Brutalist, tribal industrial jazz. Ο ρυθμός ως μαύρο στόμα ορθάνοιχτο. Εύκολα μια από τις καλύτερες δουλειές που έχω ακούσει τους τελευταίους μήνες.
  • Οι The Whistles & the Bells αποτελούν one-man project και παίζουν κάτι σαν country/blues rock που στις καλύτερες στιγμές του μου έφερε στο μυαλό τους Alt-J, κυρίως λόγω νεύρου και χροιάς της φωνής. Not bad.
  • Η Empress Of ήρθε με τις καλύτερες συστάσεις, όμως δυστυχώς δεν κατάφερε να τις δικαιώσει. Εξαίρεση αποτελούν κάποια κομμάτια (σαν αυτό που διάλεξα) που θυμίζουν mid-90s Bjork going electro-R&B.

Αυτά.

Leave a comment

Filed under Muzika

Music Journal #01: An Introduction

Τον τελευταίο καιρό αναλογίζομαι αρκετά τακτικά τη σχέση μου με τη μουσική. Εκτός από το αυτονόητο της απόλαυσης που χαρίζει σε όλους μας η ακρόαση ενός τραγουδιού ή ενός δίσκου, είτε πρόκειται για συναισθηματική φόρτιση, είτε για εγκεφαλική διέγερση, είτε για σωματική εκτόνωση, υπάρχει -στην περίπτωσή μου, τουλάχιστον- και κάτι ακόμη, κάτι που έχει να κάνει περισσότερο με τη μουσική ως πληροφοριακή οντότητα και λιγότερο ως ήχο: Αυτό το κάτι είναι η αίσθηση της περιπέτειας· η αναζήτηση, η χαρά της ανακάλυψης, το σκάψιμο σε βιβλία και στο διαδίκτυο για πληροφορίες, βιογραφίες και δισκογραφίες, και η υπέροχη αίσθηση του να καταγράφεις και να μοιράζεσαι τα ευρύματά σου με φίλους, γνωστούς αλλά και αγνώστους. Βέβαια, όσο κι αν προσπαθώ, δυσκολεύομαι να φανταστώ τι αξία μπορεί να έχουν όλα αυτά για κάποιον τρίτο, για ποιο λόγο θα μπορούσε κανείς να νοιάζεται π.χ. για τους δίσκους που άκουσα μέσα στην εβδομάδα και για το πώς μου φάνηκαν. Αν θέλω να είμαι απολύτως ειλικρινής, οφείλω να παραδεχτώ ότι ο τρόπος που ακούω μουσική (εμμονικά, συστηματικά, εντατικά) δεν διαφέρει και πολύ από τον τρόπο με τον οποίο ασχολούνται διάφοροι περίεργοι τύποι με τα αυτοκίνητα, τα γραμματόσημα ή την ορνιθολογία· at the end of the day, η δική μου πετριά για κανένα λόγο δεν είναι καλύτερη από τη δική τους, κι ίσως τελικά να μην διαφέρω και τόσο πολύ από τον κάγκουρα που λιώνει με τις ώρες στο ίντερνετ ψάχνοντας για καινούργιες αυτοκινητιστικές μόντες και ξοδεύει μικρές περιουσίες για να αλλάξει τα σπόιλερ και τις ζάντες στο πειραγμένο Σουμπαρού του.

Νομίζω πως αυτό που προσπαθώ να πω είναι ότι έχω πλήρη επίγνωση της ασημαντότητας της φάσης. This is not brain surgery κι η απαρίθμηση της πλήρους δισκογραφίας του Frank Zappa δεν πρόκειται να σώσει τη ζωή κανενός. Παρόλα αυτά, δεν μπορώ -ή δεν βρίσκω το λόγο- να σταματήσω να ασχολούμαι με λίστες, τετράδια και άπειρα gigabytes κατεβασμένης μουσικής που, κατά πάσα πιθανότητα, ποτέ δεν θα βρώ το χρόνο να ακούσω. Νιώθω πως υπάρχει μια προσωπική, βιωματική αξία στην ακροαστική μου εμπειρία, και θα ήθελα να τη μοιράζομαι όχι ως γνώμη αυθεντίας, αλλά σαν γράμματα από το μέτωπο, σαν καρτ ποστάλ από έναν γύρο του κόσμου χωρίς τέλος, σαν δελτίο καταδύσεων στην τάφρο των Μαριανών. Κάτι τέτοιο ελπίζω να αποτελέσει αυτό το μουσικό ημερολόγιο. Το πιο πιθανό βέβαια είναι ότι, όπως όλες οι προηγούμενες παρόμοιες προσπάθειές μου, κι αυτή θα έχει περιορισμένο χρόνο ζωής, όμως δε βαριέσαι; Όλα για τη φάση γίνονται.

Στο παρακάτω cloudcast θα βρείτε επιλογές από τους δίσκους που άκουσα μέχρι στιγμής μέσα στο Νοέμβρη, με σειρά ακρόασης.

.

Το Playlist:

  1. Drew McDowall – Hypnotic Congress

  2. Elysia Crampton – Wing (feat. Money Allah)

  3. Aisha Devi – Initiation to an Illusion

  4. Sacri Cuori – Delone

  5. Zelienople – Don’t Stop Until You Die

  6. Young Thug – Oh Lord

  7. Petite Noir – La Vie Est Belle / Life Is Beautiful (Feat. Baloji)

  8. The Sorcerers – Who Put Bella In The Wych Elm

  9. CFCF – Colours of Life (excerpt)

  10. Grimes – Kill V. Maim

  11. Joanna Newsom – Time, As A Symptom

.

Και δυο λόγια για τα τραγούδια:

  • Ο Drew McDowall, κάποτε μέλος της παρέας συμμορίας σέχτας των Coil, φτιάχνει απειλητικό, βιομηχανικό dark ambient, με μια αλλόκοτη, υγρή, γκιγκερική/κρονεμπεργκική οργανικότητα.
  • Η Elysia Crampton συναρμολογεί spiritual, transevangelistic, retrofuturistic electro-hip hop κολλάζ, συνδυάζοντας πειραματισμό και συναίσθημα.
  • Η Aisha Devi σκάβει στα 90s για να χτίσει τον ήχο της: IDM ρυθμοί, psych trance synth leads, new age/world vocal samples και μια αισθητική που θα έκανε τον Αλεχάντρο Γιοντορόφσκι υπερήφανο.
  • Οι Ιταλοί Sacri Cuori καταφέρνουν να ακουστούν απόλυτα πειστικοί σ’ αυτό το βίνταζ 60ς ιτάλο-ποπ που παίζουν, το οποίο θα χωρούσε εύκολα σε σάουντρακ ταινίας του Ταραντίνο.
  • Επιστροφή στη δισκογραφία για τους drone/slowcore masters Zelienople, με ένα δίσκο-ερωτική επιστολή του Matt Christensen (κιθάρα/φωνή της μπάντας) στον Neil Young.
  • Διανύουμε χρονιά Young Thug στο hip hop. Έρποντα, ναρκωμένα τρακς που σ’ αφήνουν μουδιασμένο και μια φωνή που σαλιαρίζει ακατάληπτα, ακροβατώντας ανάμεσα στην ειρωνία και την απελπισία.
  • Ο Βέλγος Petite Noir μοιάζει φτιαγμένος για το ελληνικό πχιοτικό ραδιόφωνο, καθώς ντύνει τις κατά τόπους ενδιαφέρουσες art pop συνθέσεις του με ένα εντυπωσιακό, βαρύτονο croon.
  • Ο ήχος των Βρετανών The Sorcerers αποτελεί το απόσταγμα των πιο απόκοσμων, σκοτεινών, κινηματογραφικών στιγμών της ορχηστρικής ethio jazz. Creepy tunes for creepy people.
  • Φτιαγμένο με υλικά από τους Tangerine Dream των 80ς, το Colours of Life του CFCF ακούγεται φανταστικά σε διαδρομές με τον ηλεκτρικό, κατά προτίμηση Κυριακές πρωί με ήλιο και χανγκόβερ.
  • Όταν επιτρέπει στην οργή και την επιθετικότητά της να βρουν το χώρο που τους αναλογεί στη μουσική της, η φαινομενικά ακίνδυνη bubblegum pop της Grimes παίρνει κεφάλια.
  • Ο συνδυασμός κομψότητας και συναισθηματικής έντασης στο καινούργιο άλμπουμ της Joanna Newsom είναι αξιοθαύμαστος και η κορύφωση του ‘Time, as a symptom’ αποτελεί ίσως ό,τι καλύτερο μου έχει συμβεί φέτος από μουσικής άποψης.

Αυτά, προς το παρόν.

5 Comments

Filed under Muzika

By popular demand

Η τελευταία εκπομπή στον Poplie με πλήρες τράκλιστ.

1. Manic Street Preachers – Dreaming a City (Hugheskova) [Σήμα εκπομπής]
2. Listener – Wooden Heart

3. WU LYF – L Y F
4. Edward Sharpe And The Magnetic Zeroes – Home
5. The Antlers – Two
6. Yeasayer – Madder Red
7. Cloud Cult – Forces of the Unseen
** BREAK **
8. The XX – Intro
9. Polica – Lay Your Cards Out
10. The Weeknd – Lonely Star
11. Nicolas Jaar – Too Many Kids Finding Rain In The Dust
12. How to Dress Well – Suicide Dream 2 (Orchestral Version)
13. Bat For Lashes – Pearl’s Dream
14. Chromatics – These Streets Will Never Look the Same
15. Caribou – Jamelia
** BREAK **
16. MS MR – Dark Doo Wop
17. Dead Man’s Bones – Pa Pa Power
18. Zola Jesus – Night
19. Fever Ray – When I Grow Up
20. Gazelle Twin – Changelings
21. HTRK – Slo Glo
22. Anais Mitchell And Jefferson Hamer – Tam Lin
** BREAK **
23. Florence And The Machine – Rabbit Heart (Raise It Up)
24. La Dispute – Woman (reading)
25. Lydia Loveless – Head
26. EMA – Milkman
27. Savages – She Will
28. Son Lux feat. Lorde – Easy (Switch Screens)
29. The Morning Benders – Excuses

1 Comment

Filed under Muzika, Poplie