All good things

“Let’s see what happens, shall we?”

Προσπαθώ να φανταστώ πώς θα ήταν η ζωή μου αν δεν είχε υπάρξει ποτέ ο Poplie.

Το φθινόπωρο του 2009 έμπαινα εντελώς απροετοίμαστος στην τέταρτη δεκαετία της ζωής μου, έχοντας στην πλάτη μου τρία συναπτά έτη μισθωτής σκλαβιάς και την ανησυχητική υποψία ότι there’s nothing more to life than this: Αυτή είναι η δουλειά σου, αυτοί είναι οι φίλοι σου, αυτή είναι και η συναισθηματική σου κατάσταση. Σκάσε και κολύμπα. Γιατί όμως να θέλει κανείς να κολυμπήσει  σ’ αυτά τα νερά;

Κάπου εκεί άνοιξε η πόρτα του Poplie. Την άνοιξαν ο Νίκος, η Κατερίνα κι η Ζωή, και χωθήκαμε μέσα ένα τσούρμο άγνωστοι, ανίδεοι, μάλλον τρομαγμένοι με τη ζωή μας, αλλά αναπάντεχα ανοιχτοί σ’ αυτή την καινούργια περιπέτεια. Ο Poplie υπήρξε διέξοδος και καταφύγιο τόσο για μένα, όσο και για αρκετούς από τους αρχικούς παραγωγούς του. Εκεί θυμηθήκαμε ότι υπάρχει κοινωνική ζωή μετά και έξω από το γραφείο ή το διαδίκτυο, κι ότι έχουμε ακόμη την ικανότητα να γνωρίζουμε ανθρώπους και να κάνουμε φιλίες δυνατές, σαν αυτές που κάναμε όταν ήμασταν πιτσιρικάδες. Βγήκαμε λοιπόν, μεθύσαμε, χορέψαμε, τσακωθήκαμε, αγκαλιαστήκαμε· κάποιοι μάλιστα προχωρήσαμε ένα βήμα παραπέρα κι ερωτευτήκαμε, κι ήταν αυτό το καλύτερο πράγμα που μας συνέβη.

Δεν θέλω να φανταστώ πώς θα ήταν η ζωή μου αν δεν είχε υπάρξει ποτέ ο Poplie. Ευτυχώς, δεν χρειάζεται να το κάνω. Χρειάζεται όμως να μάθω να ζω χωρίς αυτόν. Κι αυτό γιατί, μετά από έξι χρόνια on-and-off παρουσίας στο πρόγραμμα του σταθμού, νομίζω ότι ήρθε η ώρα να κρεμάσω τα ακουστικά μου, αυτή τη φορά οριστικά. Ήλπιζα ότι θα μπορούσα να κλείσω αυτόν τον κύκλο όμορφα και συντεταγμένα στον τέλος της φετινής σεζόν, όμως νιώθω ότι έχω ξεμείνει τελείως από καύσιμα ήδη από τον πρώτο μήνα εκπομπών. So be it, then. Την ποπλαϊκή σκυτάλη έχει πάρει πλέον μια νέα γενιά εξαιρετικών παραγωγών, οι οποίοι ήδη εκπομπάρουν καλύτερα απ’ ότι μπόρεσα εγώ να εκπομπάρω σ’ αυτά τα έξι χρόνια. I know that I won’t be missed.

Last call, λοιπόν. Πέμπτη 29/10, 7-9 το απόγευμα, τελευταία εκπομπή. Δεύτε λάβετε.

8 Comments

Filed under Diary Entries, Poplie

The Return of the Fandangoscope

Poplie Season 7 banner

Επιστροφή στα decks του μοναδικού webradio that matters (to me, anyway) από σήμερα και κάθε Πέμπτη στις 7 το απόγευμα. Μετά από από 6 χρόνια πάλης με τις νέες κυκλοφοριές και τον δίαολο του πλέιλιστ, φέτος αποφάσισα ότι η εκπομπή έχει πλέον μεγαλώσει αρκετά για να κάνει από μόνη της τα κουμάντα της, όπερ σημαίνει ότι κάθε βδομάδα το Φανταγκοσκόπιο θα επιφυλάσσει εκπλήξεις σε όλους, including me. Χωρίς σχέδιο, χωρίς σενάριο, χωρίς πυξίδα καμιά. Let’s see what happens, shall we?

Leave a comment

Filed under Poplie

Post-elections rant: To hell with everyone

Τώρα που τελείωσε το πανηγυράκι των εκλογών και μπορούμε να πούμε δυο λόγια για τα αποτελέσματα χωρίς να κατηγορηθούμε ως έμμισθοι υπάλληλοι κανενός (απ’ ό,τι φαίνεται, όλοι είναι έμμισθοι υπάλληλοι κάποιου στα social media, κατά το everybody in this town fucks except to me), είπα να γράψω κι εγώ δυο πράγματα που τριγυρνάνε στο μυαλό μου αυτές τις μέρες.

Προσοχή: Τα παρακάτω είναι προσωπικές απόψεις καφενειακού (στην καλύτερη περίπτωση) επιπέδου. Αν θέλετε βαθυστόχαστες αναλύσεις και σοβαρό σχολιασμό, να πάτε στον greekanalrapist ή όπως αλλιώς στο διάολο τονε λένε εκείνον τον βαθύ μπλε με πράσινους κόκκους μπετόβλακα του τουίτερζ.

Πάμε λοιπόν, bullet point-style:

  • ΣΥΡΙΖΑ ντουζ πουά και γιασασίν του μάγκα του Τσίπρα που πήρε το εκλογικό ρίσκο και, εκ των πραγμάτων, δικαιώθηκε. Μπορεί σε απόλυτα νούμερα οι απώλειες να ήταν σημαντικές, σε επίπεδο ποσοστών όμως μια χαρά τα πήγε το μαγαζί, κι είναι ευκαιρία να δούμε τι ψάρια μπορεί να πιάσει σε συνθήκες (περίπου) κανονικότητας, με ανοιχτές τράπεζες και επαρκή χρηματοδότηση. Αν δεν προκύψει πάλι κάποιο ατύχημα (=νέες εκλογές) στην πορεία των επόμενων 2-3 χρόνων, θα μπορούμε με ασφάλεια να πούμε αν πρόκειται για μπαμπάδες (και μαμάδες) του έθνους που αμάρτησαν για το παιδί τους ή για αυθεντικούς παπατζήδες ολκής. Ευκαιρίας δοθείσης, να πω ότι δεν μπορώ με τίποτα να συμμεριστώ ούτε την απογοήτευση ερωτευμένου δεκατριάχρονου που βιώνουν οι όψιμοι συριζαίοι, ούτε την προδοσία καψούρας βαθιάς και μεγάλης των παλαιών του χώρου. That’s politics, παίδες. Grow the fuck up.
  • Η ΝουΔούλα, με δεδομένο ότι κατέβηκε στις εκλογές ξεχαρβαλωμένη και με αντιτουριστικό υπηρεσιακό αρχηγό, δεν τα πήγε κι άσχημα. Σοφή αποδείχτηκε η κίνηση να βάλουν από μια πατάτα στο στόμα του Άδωνι και των υπόλοιπων ακροδεξιών κωλόσκυλων που έχουν μαζέψει στο μαντρί τους, ιδίως εν μέσω πρωτοφανούς προσφυγικού κύματος, και μακάρι να συνεχιστεί αυτή η άτυπη φίμωση, μέχρι να το πάρουν απόφαση και να επιστρέψουν στις τρύπες τους. Wishful thinking, ασφαλώς, but one can only dream. In other news, ρίγη συγκίνησης σκόρπισε στο πανελλήνιο η κίνηση της Ντόρας να βάλει στον πάγο ένα όνειρο ζωής για χατίρι του κανακάρη της. Όμως έτσι είναι η ελληνίδα μάνα: Γίνεται θυσία για το παιδί της.
  • Τώρα, για τα Χρυσαύγουλα τι να πούμε; Βασικά, το ότι κάποιοι εξακολουθούν να εκλήσσονται με τα ποσοστά τους, είναι το μόνο που εξακολουθεί να με εκπλήσσει. Πάρτε το απόφαση, μάγκες: Αυτοί οι άνθρωποι υπήρχαν από πάντα και θα συνεχίσουν να υπάρχουν. Είναι οι τύποι που δεν βρίσκουν τίποτα μεμπτό ή παράλογο στο να σηκώνουν το σκατόχερό τους πάνω στον αδύναμο, στον φτωχό, στον ξένο, ενώ ταυτόχρονα γλείφουν τον βούρδουλα που τους έχει κάνει την πλάτη φέτες. Το θέμα δεν είναι να τους εξαφανίσουμε από προσώπου γης (αν και δεν θα με χάλαγε ιδιαίτερα), αλλά να τους καταστήσουμε ακίνδυνους. Ας ελπίσουμε ότι, τώρα που μοιάζει να λήγει η περίοδος χρησιμότητάς τους ως βαλβίδα κοινωνικής εκτόνωσης και απορρόφησης ψηφοφόρων από τη ΝΔ, θα πάει ο κάθε κατεργάρης στον πάγκο του –εν προκειμένω στη φυλακή, and that will be that. Fingers crossed.
  • Αναμφισβήτητα, αναπάντεχος θρίαμβος υπήρξε το ποσοστό του ΔΗΜΑΡΟΚ, θρίαμβο τον οποίο προσωπικά αποδίδω στην άχρωμη και ακίνδυνη παρουσία/απουσία της Φώφης. Αυτή η εμφάνιση καθηγήτριας θρησκευτικών της επαρχίας, που είχε όνειρο να γίνει γυμνάστρια αλλά κόπηκε στα αθλήματα, και που ανάθεμα κι αν ακούσαμε τη φωνούλα της σε όλη την προεκλογική περίοδο (well played, επικοινωνιακό τιμ),  υπήρξε μια ανακουφιστική αλλαγή από τις εκκωφαντικές φωνές του πρόσφατου παρελθόντος. Το θεωρώ δε σίγουρο ότι με τον Μπένυ στην ηγεσία, το ΠΑΣΟΚ θα έκανε παρέα στο κίνημα ΕΛ.ΛΑ.Δ.Α. και τους υπόλοιπους εξωκοινοβουλευτικούς τζημερογραφικούς. Ευχή όλων πλέον είναι να δούμε και τον χοντρό behind bars. Εδώ κι αν fingers crossed.
  • Τρεις και όχι δύο είναι πλέον οι βεβαιότητες στη ζωή: Ο θάνατος, οι φόροι και το 5,5% βρέξει-χιονίσει του ΚΚΕ. Βέβαια, αν είχε βγει το gambit του Τσίπρα με τη διαπραγμάτευση (αν όντως υπήρξε gambit και αν όντως υπήρξε διαπραγμάτευση), τους έβλεπα κι αυτούς να κάνουν παρέα εκτός βουλής στον Τζήμερο και τους φίλους του. Yet, they lived to fight another day και μπράβο τους, κι αυτό δεν το λέω ειρωνικά. Υπήρξε μια εποχή που θεωρούσα ωφέλιμη την ψήφο στο ΚΚΕ, λαμβάνοντας υπόψη τους ειλικρινείς αγώνες που έχει δώσει στο παρελθόν στο πλευρό των εργαζομένων, όμως πλέον the stakes are much higher και θα πρέπει είτε να προσαρμοστούν στα νέα δεδομένα, είτε να μας χαιρετήσουν. Ελπίζω να κάνουν το πρώτο. Και να ξεφορτωθούν επιτέλους την Κανέλλη.
  • Και ο Νίκος Ορφανός; Και ο Γιώργος Αμυράς; Και η Αντιγόνη Λυμπεράκη; Όλοι εκτός βουλής; Ευχαριστούμε Ελλάδα, ευχαριστούμε Ποτάμι, κι άντε να δούμε τι άλλο θα σκαρφιστείτε τώρα. Βλέπω τον Σταυρίτο να μιλάει για πιθανή αλλαγή ηγεσίας και σπάω το κεφάλι μου να καταλάβω τι εννοεί. Αφού δεν υπάρχουν επίσημες κομματικές διαδικασίες εκλογής αντιπροσώπων και ηγεσίας, αφού δεν υπάρχει καν κόμμα. Το Ποτάμι είναι ο πλέον προσωποπαγής σχηματισμός που έχει περάσει από τα έδρανα της ελληνικής βουλής· ουσιαστικά πρόκειται για ενός ανδρός αρχή. Το θέμα είναι ποιος είναι αυτός ο ένας άνδρας. Έτσι, υποθέτω πως, όταν ο Σταυρίτος λέει ότι σκέφτεται να αποχωρήσει από την ηγεσία του Ποταμιού, μάλλον εννοεί «τα σκάτωσα κι απ’ ό,τι φαίνεται θα με σχολάσουνε».
  • Είχα ξεκινήσει να γράφω για την ΑΝΕΛ ότι μάλλον έχουμε υπάρξει αυστηροί μαζί της, και ότι τελικά πρόκειται για τη λαϊκή δεξιά με την οποία μπορείς να συνδιαλλαγείς και, επειδή λειτουργεί με βάση το συναίσθημα, να μανιπιουλάρεις, if you’re into that sort of thing, όμως μετά μας προέκυψε η υφυπουργοποίηση του Δημήτρη “Πόρτα-Πόρτα” Καμμένου, aka Ομοφοβικού Ρατσιστικού Υποκειμένου, οπότε θυμήθηκα και τα υπόλοιπα κουμάσια που έχει μαζεμένα στις τάξεις της, και το στομάχι μου έκανε ένα μικρό κρακ. Η θεμιτή γι’ αυτούς εξέλιξη θα ήταν να περάσουν ζυμώσεις ανάλογες με αυτές που πέρασε ο ΣΥΡΙΖΑ την τελευταία τετραετία, έτσι ώστε τελικά να γίνουν χαλίφηδες στη θέση του δεξιού χαλίφη, δυστυχώς όμως η ένδεια στελεχών τους είναι αποκαρδιωτική.
  • Δεν ξέρω αν το έχετε καταλάβει, αλλά την τελευταία πενταετία όλο το σύμπαν έχει συνωμοτήσει για να μπει ο Λεβέντης στη βουλή. Αυτός ευθύνεται λοιπόν που έχει γαμηθεί ο Δίας· αυτός, και οι μαλακίες του Κουέλιου. Περαιτέρω ανάλυση δεν χωράει το ζήτημα.
  • Πάμε και στα καλόπαιδα: ΛΑ.Ε. / ΑΝΤΑΡΣΥΑ, aka Judean People’s Front / People’s Front of Judea. Το γεγονός ότι κατάφεραν να μείνουν εκτός βουλής επειδή δεν μπόρεσαν να τα βρούνε στη μαρκίζα, θα διδάσκεται σε 20 χρόνια στις σχολές πολιτικών επιστημών. Όσο κι αν βάλανε μπροστάρισσα τη Ζωή (η οποία θα πρέπει να μαστιγώσει οχτακόσες φορές τον πιαρατζή που τη συμβούλεψε να γίνει καρικατούρα του εαυτού της στην προεκλογική της καμπάνια), οι αποσχισθέντες του ΣΥΡΙΖΑ θα είναι για πάντα η παρέα του κυρ-Παναγιώτη, που όταν του είπανε να βγάλει το σακάκι και να πιάσει έναν κουβά για να βοηθήσει στις πυρκαγιές του Υμηττού, αυτός έκοψε λάσπη. Θα είναι για πάντα η αριστερά που, όταν οι καταστάσεις απαιτούν να σηκώσει τα μανίκια της, αυτή φοβάται μην τυχόν και λερώσει τα χέρια της. Σόρι κιόλας, αλλά την αριστερά μου τη θέλω διατεθειμένη να λερώσει όχι μόνο τα χεράκια της, αλλά και τα ποδαράκια της, όταν πρόκειται για το κοινό καλό. Οπότε, αμέτε στο καλό. Όσο για τους ΑΝΤΑΡΣΥώτες, τι να πούμε; Εδώ δεν τους άντεχαμε ως ΕΑΑΚίτες στις σχολές, θα τους αντέξουμε τώρα; Το μόνο θλιβερό της υπόθεσης είναι ότι έμεινε η βουλή χωρίς ουσιαστική εξ αριστερών αντιπολίτευση.
  • Κλείνοντας, δυο λόγια περί αποχής: Σέβομαι και τιμώ τον καθημερινό αγώνα αλληλεγγύης στους ασθενέστερους που δίνει η πιο συνειδητοποιημένη μερίδα του Α/Α χώρου (δηλαδή η Α.Κ., για να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας), όμως ρε γαμώτο been there, done that και δεν μπορώ να πάρω την ιδέα της συνειδητής αποχής στα σοβαρά. Οκ, δεν θέλεις να νομιμοποιείς και να αναπάραγεις με την ψήφο σου ένα σάπιο κοινωνικό μοντέλο. Yes. And. So. What. Έστω ότι η αποχή κάποτε θα φτάσει το 70% ή ακόμη και το 80%. Τι ακριβώς θα ακολουθήσει; Απαξιώνοντας την εκλογική διαδικασία και τις δημοκρατικές λειτουργίες του κράτους, τελικά απαξιώνεις το τρέχον κοινωνικό συμβόλαιο. Σύμφωνοι, ψιλοχάλια συμβόλαιο είναι, όμως υπό τις παρούσες συνθήκες νιώθω πως αποτελεί την μεγαλύτερή μας ελπίδα για κάτι καλύτερο, και κάποια πράγματα δεν θα έπρεπε να τα θεωρούμε και τόσο δεδομένα. Τι εννοώ: Πώς γίνεται να εγκαλείς το σύνολο του εκλογικού σώματος λίγο-πολύ για ηλιθιότητα (οκ, το λες πιο κομψά αλλά αυτό εννοείς) και παράλληλα να ονειρεύεσαι λαϊκές κυριαρχίες, κοινωνικές-ανταλλακτικές οικονομίες και αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες; Με ποιους θα τα κάνεις όλα αυτά; Με τους ηλίθιους; Όσο για την επανάσταση, σόρι παίδες αλλά θα πρέπει να την αρχίσετε χωρίς εμένα. Οι απέναντι έχουν την αριθμητική υπεροχή, έχουν τα όπλα, τη γνώση και τη θέληση να τα χρησιμοποιήσουν. Εμείς τι έχουμε, πέρα από τις καλές μας προθέσεις; Βάλτε τα κάτω λοιπόν και μετρήστε τα, σύντροφοι. Δεν βγαίνουν τα κουκιά.

ΥΓ: «Κι εσύ τι ψήφισες λοιπόν ρε Σπιραλάκο;» –That’s none of your business, my friend. Πήγα, έριξα με βαριά καρδιά ό,τι ήταν να ρίξω, κι επέστρεψα σπίτι μου να κάνω ένα ντουζάκι, γιατί ξαφνικά ένιωσα πολύ βρώμικος.

Leave a comment

Filed under Politica

I don’t know what she wants

Είναι να μη σου μπει η ιδέα. Καριέρα, αυτοβελτίωση, οικογένεια, κατάρρευση. Θάνατος στη φιλοδοξία. Winning is for losers.

Leave a comment

Filed under Muzika, Videos

August and everything after

Όλα ξεκινάνε και τελειώνουν με έναν Αύγουστο. Βέβαια, θα βρεθούν πολλοί που θα σου πουν ότι στην πραγματικότητα δεν υπάρχει καμία αρχή και κανένα τέλος στην πορεία των πραγμάτων, όμως για μένα ο Αύγουστος ήταν πάντα η αφετηρία και η κατάληξη των μεγαλύτερων περιπετειών μου, ευχάριστων ή δυσάρεστων, ο μήνας του οποίου την άφιξη κάθε χρόνο προσδοκώ και τρέμω στον ίδιο βαθμό. Νομίζω πως αυτή η εμμονή με τα ξεκινήματα και τα τελειώματα οφείλεται στην πίστη μου ότι οι κύκλοι υπάρχουν για να ανοίγουν και να κλείνουν, και για να μπορείς, when all is said and done, να τους βάζεις στην άκρη και να χαράζεις καινούργιους, καλύτερους, παρότι αναγνωρίζω ότι η ζωή μάλλον μοιάζει περισσότερο με σπείρα, μια ενιαία γραμμή με τα πάνω της και με τα κάτω της, που μας κυκλώνει καθώς κινούμαστε προς τα κάπου, χωρίς πυξίδα και, για να λέμε την αλήθεια, χωρίς ιδέα τις περισσότερες φορές γι’ αυτά που μας συμβαίνουν. Ίσως, πάλι, αυτές οι δυο ιδέες να μην είναι αντικρουόμενες· ίσως όλα απλά να εξαρτώνται από τη θέση του παρατηρητή. Αν κοιτάξεις στο μάτι της σπείρας, το μόνο που θα δεις είναι έναν κύκλο ν’ ανοιγοκλείνει· κι ίσως, αν επιμένεις να κοιτάζεις, να προσέξεις ότι αυτός ο κύκλος έρχεται καταπάνω σου. Με αργές ταχύτητες, αλλά έρχεται. Ή μήπως φεύγει;

Όπως και να ‘χει, επιβιώσαμε έναν ακόμη Αύγουστο. To new beginnings and never-endings, λοιπόν. Καλό κυνήγι.

Leave a comment

Filed under Diary Entries