Τα καλύτερα (;) του 2015

Η άποψή μου για τις end-of-the-year λίστες έχει καταγραφεί time and time again. Από τη στιγμή που δεν μπορείς να ακούσεις όλες τις μουσικές κυκλοφορίες της χρονιάς, οποιαδήποτε αναφορά σε best of είναι αυτομάτως άκυρη. Επιπλέον, όταν ακούς μουσική εμμονικά, είναι δύσκολο να μιλήσεις για αγαπημένους δίσκους· είναι τόσος πολύς ο θόρυβος στα αυτιά, που δεν αφήνει περιθώρια για αγάπες και λουλούδια. Τι μένει λοιπόν; Να κάνουμε λίστες ενδιαφέρουσες, ιντριγκαδόρικες, χωρίς να επαναλαμβάνουμε τα ίδια και τα ίδια. Σε τελική, τίποτα απ’ όλα αυτά δεν έχει ιδιαίτερη σημασία, έτσι;

Πριν προχωρήσω, θα ήθελα, for the fun of it, να παραθέσω μερικούς αριθμούς: Μέσα στο 2015 τσέκαρα ένα-δυο τραγούδια από τουλάχιστον 2,000 δίσκους. Μετά το πρώτο ξεσκαρτάρισμα, πείστηκα να ξοδέψω το bandwidth μου σε 650 από αυτούς. Τελικά βρήκα χρόνο για να ακούσω συστηματικά και προσεκτικά 208 άλμπουμ. Εκτός mp3 player έμειναν, τουλάχιστον μέχρι στιγμής, δίσκοι που εύκολα θα μπορούσαν να βρουν μια θέση στην λίστα: Ενδεικτικά αναφέρω τις κυκλοφορίες των Floating Points, Ramleh, Erykah Badu, Sunn O))), Kneebody & Daedelus, Kode9, Teeth of the Sea, Hey Colossus (σόρι ραγκζ), Stara Rzeka, Christian Scott, Steve Hauschildt, Paradise Lost, The Necks, Battles, βασικά τώρα που τους βλέπω είναι ΤΟΣΟΙ πολλοί αυτοί που μου ξέφυγαν και δεν έχω γράψει ούτε καν το ένα τρίτο. Oh well; so much music, so little time.

Με την ευκαιρία, και για να εντείνουμε την όποια αγωνία (αχαχούχα!) μέχρι την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων (έτσι γίνεται και στην τελεόρασις), ας κάνουμε έναν μίνι απολογισμό της χρονιάς· μιας χρονιάς που δικαιωματικά ανήκει στα κορίτσια: Είχαμε αναπάντεχα καλές επιστροφές στη δισκογραφία από τις Sleater-Kinney, την Florence (και τη μηχανή της), την Joanna Newsom και την Bjork, είχαμε την πρώτη επαφή της ευρείας λατερνατίβας με το φαινόμενο Courtney Barnett αλλά και την ενθρόνιση της Grimes ως uberhip goddess, καθώς κι ένα σωρό μικρότερες αλλά εξαιρετικές δουλειές από υπέροχες δεσποινίδες, κάποιες από τις οποίες θα δούμε και στη λίστα (no spoilers!). Από εκεί και πέρα, ο Sufjan έβγαλε ένα πολύ προσωπικό άλμπουμ το οποίο δεν με άγγιξε όσο θα ήθελα, όμως αυτό το χρεώνω αποκλειστικά σε μένα, οι Tame Impala έχουν πλέον πιάσει επίπεδα Animal Collective στο εμπαθειόμετρό μου οπότε δεν λέω τίποτα, ενώ από την επιστροφή των Blur δεν βρήκα ποτέ την όρεξη να ακούσω έστω κι ένα κομμάτι. Last but not least: Father John Misty, ευχαριστώ αλλά δεν θα πάρω και Weeknd, αντίο κι ευχαριστούμε για τα τρία πρώτα μίξτεϊπς.

Οι κύριες αντιρρήσεις μου (σιγά μη δεν υπήρχαν) όσον αφορά το μουσικό ζάιτγκαϊστ του 2015, έχουν να κάνουν με την πολυφορεμένη τριπλέτα Kendrick Lamar, Kamasi Washington και Julia Holter. Μιλάμε για δουλειές πολυδιαφημισμένες και χιλιοτραγουδισμένες σε μουσικά σάιτ και μπλόγκζ, που όμως, τουλάχιστον στα δικά μου μάτια, δεν μοιάζουν να δικαιολογούν το χάιπ. Για τον πρώτο, τον επονομαζόμενο και Αλκίνοο Ιωαννίδη του χιπ χοπ, τα έχω ήδη γράψει. Τον δεύτερο τον περιλαμβάνει μια χαρά ετούτο το κείμενο στο PopMatters, το οποίο θα προσυπέγραφα και με τα δύο χέρια, αν δεν ήταν τόσο apologetic about it και δεν έκανε αυτή την αστεία αναφορά στο humility του καλλιτέχνη –σίριουσλι, ταπεινός ο Κουμάσης; Που έβγαλε ντεμπούτο διάρκειας τριών ωρών, το βάφτισε Epic και κότσαρε τη μουτράκλα του στο εξώφυλλο, σε τόσο self-indulgent πόζα που ούτε ο Μίνγκους δεν τόλμησε ποτέ να πάρει; Τέλος, για τη Χόλτερ πραγματικά δεν έχω λόγια. Όχι καλά λόγια, αλλά λόγια γενικώς. Ο δίσκος της ήταν τόσο άχρωμος, άοσμος και άγευστος, που δεν μου άφησε καμία εντύπωση, θετική ή αρνητική για να την καταγράψω. Εν τω μεταξύ, έχει πολύ ενδιαφέρον, για το σημειολογικό της υπόθεσης, να παρατηρήσουμε το artwork των εξωφύλλων τους: Ο Κέντρικ ποζάρει θριαμβευτής με την παρέα του μπροστά στο Λευκό Οίκο, ο Κουμάσης έχει σαν φόντο το σύμπαν κι η Τζούλια ποζάρει α-λα Patti Smith μπροστά σε λευκό τοίχο. Όλα πορτραίτα των καλλιτεχνών, όλα ασπρόμαυρα, όλα φορτωμένα με πολιτισμικές αναφορές, όλα πολύ σοβαρά και σημαντικά. Παιδιά, σόρι κιόλας, αλλά κατουρήστε και λίγο.

Αφού τα ‘βγαλα κι αυτά από μέσα μου (ουφ!), πάμε επιτέλους να δούμε τη λίστα. Όπως και πέρυσι, οι δίσκοι που επέλεξα είναι χωρισμένοι σε considerations (θέσεις 50-21 με αλφαβητική σειρά), longlist (θέσεις 20-6, ομοίως), shortlist (5-2) και, στο τέλος, ο βασιλιάς καρνάβαλος.

Considerations

Anamai – Sallows
Bixiga 70 – III
Crying Lion – The Golden Boat
Crypt Sermon – Out Of The Garden
Drew McDowall – Collapse
Eartheater – RIP Chrysalis
East India Youth – Culture of Volume
Elina Duni Quartet – Dallendyshe
Elysia Crampton – American Drift
Esmerine – Lost Voices
Future Brown – Future Brown
Get the Blessing – Astronautilus
Girlpool – Before the World Was Big
Ibeyi – Ibeyi
James Ferraro – Skid Row
Jordaan Mason – The Decline of Stupid Fucking Western Civilization
Jun Miyake – Lost Memory Theatre act-2
Midday Veil – This Wilderness
Nicole Dollanganger – Natural Born Losers
Obnox – Know America
Oneohtrix Point Never – Garden of Delete
Pinkish Black – Bottom of the Morning
Sasha Siem – Most of the Boys
Sexwitch – Sexwitch
Shilpa Ray – Last Year’s Savage
The Revolutionary Army of the Infant Jesus – Beauty Will Save the World
The You And What Army Faction – Glum
Willis Earl Beal – Noctunes
Wrekmeister Harmonies – Night of Your Ascension
Zelienople – Show us the fire

Longlist

Aisha Devi – Of Matter and Spirit
Arca – Mutant
Deradoorian – The Expanding Flower Planet
Duke Garwood – Heavy Love
FKA Twigs – M3LL155X
Girl Band – Holding Hands With Jamie
Holly Herndon – Platform
Jlin – Dark Energy
L A N D – ANOXIA
Larry Gus – I Need New Eyes
Lonelady – Hinterland
Mamuthones & Evil Blizzard – Collisions 04
Tania Giannouli Ensemble – Transcendence
The Sorcerers – Sorcerers
Trembling Bells – The Sovereign Self

Shortlist

Algiers – Algiers
Liturgy – The Ark Work
Slaves – Are You Satisfied
The Phantom Band – Fears Trending

Album of the year

Young Thug – Barter 6

young-thug-barter-6

Μια μικρή αιτιολόγηση των επιλογών της πεντάδας (όχι ότι τη χρωστάω κιόλας, αλλά λέμε τώρα) κι έφυγα: Οι Liturgy, έστω και κατά λάθος, με το Ark Work έσπρωξαν τη μουσική φόρμα που υπηρετούν σε νέα, ανεξερεύνητα μονοπάτια, κι αυτό ελάχιστοι πλέον το κάνουν. Περισσότερα εδώ. Οι Slaves και οι Algiers πάνε πακέτο, καθώς οι μεν αποτελούν το σκοτεινό είδωλο των δε. Ιδεολόγοι, συγκροτημένοι, διαβασμένοι οι δεύτεροι, αμοραλιστές, σκόρπιοι και κάφροι οι πρώτοι, όμως και οι δυο μας έδωσαν καθηλωτικές μουσικές παραστάσεις με τις κυκλοφορίες τους. Οι Phantom Band δεν έκαναν τίποτα λιγότερο από το να βγάλουν τον καλύτερο και πιο υποτιμημένο indie rock (ας πούμε) δίσκο της χρονιάς· αν δεν τον έχετε ακούσει ακόμη, προλαβαίνετε. Τέλος, ο Γιάγκος Θάγκος είναι ο απόλυτος αντι-Κέντρικ του 2015 και γι’ αυτό θα τον αγαπώ πάντα. Κάπου-κάπως-κάποτε είχα γράψει τα παρακάτω: Το Barter 6 θα μπορούσε να είναι ραδιοφωνικός σταθμός στο GTA: Ναρκωμένο, νιχιλιστικό, σαλιάρικο, σε παίρνει μαζί του και τσουλάτε παρέα σε κάποια παραλιακή, αφήνοντας ένα γλυκό μούδιασμα στο σώμα, όπως όταν αφήνεσαι να επιπλεύσεις στη θάλασσα με το πρόσωπο μέσα στο νερό, χωρίς να ξέρεις αν και πότε θα πάρεις την επόμενη ανάσα.

Ξέρεις κάτι; Δεν υπάρχουν άλλες ανάσες. Και πλέον δεν με νοιάζει.

Advertisements

Leave a comment

Filed under Muzika

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s