Music Diary #001

Τα φέραμε από δω / τα φέραμε από κει / ξεκινάω το music diary / ναπαναγαμηθεί.

(Σαν πρωταπριλιάτικο ψέμα μου φαίνεται!)

.

Anamai - SallowsΟι Anamai ξεκίνησαν ως προσωπικό πρότζεκτ της Anna Mayberry, τραγουδιάρας των HSY (γκαραζοπάνκηδες, δεν τους έχω ακούσει), στο οποίο εσχάτως χώθηκε ο Egyptrixx (προοδευτικός μπλιμπλικάς), οπότε πλέον είναι ντουέτο. Παραδόξως, αντί για κάτι που να θυμίζει Atari Teenage Riot, τα παιδία παίζουν ένα πολύ χαμηλών τόνων μείγμα folk και dream pop, το οποίο σύμφωνα με τα ίντερνετς θυμίζει Grouper, όμως τι να μας πούνε και τα ίντερνετς, εμένα ν’ ακούτε για να μάθετε μπαλίτσα. Καμία σχέση λοιπόν με Grouper οι Anamai, αφού στο ντεμπούτο τους έχουν τραγούδια με δομή, μελωδίες και αρχή-μέση-τέλος, κι όχι αυτά τα σύννεφα με ατμοσφαιρικά πυγολαμπιόνια που σκάρωνε (τουλάχιστον μέχρι πέρυσι) η Liz Harris για να ψαρώνει ο Truant. Αν θέλετε σημείο αναφοράς, το Sallows (έτσι λέγεται ο δίσκος) ακούγεται σαν μια πιο λιτή, πιο φόλκι εκδοχή της Julee Cruise με μια τζούρα από αναπόφευκτους Cocteau Twins. Ωραία πράγματα δηλαδή, γλυκά, μελαγχολικά, χωρίς να πέφτουν στην παγίδα του υπερστυλιζαρίσματος (ο αισθητικός καρκίνος της εποχής μας) και της μελούρας. Προτείνονται ανεπιφύλακτα.

*

Liturgy - The Ark WorkΤους έχω κράξει όσο δεν πάει τα τελευταία χρόνια, όμως οφείλω να παραδεχτώ πως ετούτοι οι χίψτερ μπαγλαμάδες βγάλανε δισκάρα· γιασασίν λοιπόν του μάγκα του Hunter Hunt-Hendrix και των Liturgy που με το τελευταίο άλμπουμ τους πήραν την εμπάθειά μου και μου την έδωσαν να τη φάω μαζί με το καπέλο μου. Το The Ark Work είναι μια από εκείνες τις σπάνιες -πλέον- δισκογραφικές δουλειές που σπρώχνουν τη μουσική φόρμα την οποία υπηρετούν σε νέες, αχαρτογράφητες περιοχές: η φάση τους έχει blast beats και tremolo picking, όμως δεν είναι (μόνο) black metal, έχει glitches χωρίς να είναι IDM, έχει Μπαλ-Σαγκοθικές ψευτοτρομπέτες και πίπιζες, έχει μια φλατ καθαρή φωνή (ίσως η πιο ιδιοφυής αισθητική επιλογή του triple H.) που θυμίζει κάτι από Κουόρθονα στις αρχές των 90s αλλά στο πιο ζαμπόν, έχει ξερές, αποστεωμένες, σχεδόν πανκ κιθάρες, έχει, τέλος, έναν ήχο που, όπως εύστοχα επισημαίνει η, κατά τα άλλα ατυχής, δισκοκριτική του p4k, “feels like watching someone’s head split open”. Κι αυτό νομίζω ότι συμβαίνει και στο δικό μου κεφάλι κάθε φορά που ακούω το δίσκο. Μπορεί κριτικοί και κοινό να τους έχουν ξεσκίσει στα ίντερνετς (πόσο προβλέψιμο), όμως βάζω στοίχημα το αριστερό μου τζιτζιμπλίκι ότι σε δέκα χρόνια ο δίσκος θα θεωρείται κλασσικός. Το πιο αστείο; Είμαι σίγουρος ότι όλο αυτό το έπος τους προέκυψε κατά λάθος, κάτι που ενισχύει την πίστη μου οτι η ιστορία της μουσικής γράφεται από ευτυχή ατυχήματα.

*

Ακριβώς το αντίθετο συμβαίνει με την καινούργια δουλειά του Kendrick Lamar: Κοινό και κριτικοί μουσκεύουν βρακάκια για έναν δίσκο που μοιάζει να μην αξίζει (τουλάχιστον όχι 100%) αυτή την αποθεωτική υποδοχή. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή: Εδώ και τουλάχιστον μια εικοσαετία η αμερικάνικη λογοτεχνία ψάχνει εναγωνίως το Νέο Μεγάλο Αμερικάνικο Μυθιστόρημα, αυτό που θα συμπυκνώνει στις σελίδες του την αμερικάνικη εμπειρία στην αλλαγή της χιλιετίας. Υπήρξαν πολλοί επίδοξοι μνηστήρες για τον θρόνο, με πιο πρόσφατη (και πιο μίζερη, ίσως) περίπτωση αυτή του Τζόναθαν Φράνζεν, χωρίς όμως να υπάρξει clear winner. Με παρόμοιο τρόπο, η χιπ χοπ κοινότητα αναζητά το επόμενο Illmatic ή το επόμενο All Eyez on Me, δίσκους δηλαδή που να χωράνε μέσα τους τα γκέτο της Νέας Υόρκης, του Λος Άντζελες, και, τελικά, ολόκληρο το σύγχρονο αφροαμερικάνικο βίωμα: Τα τελευταία χρόνια ο Kanye επιχείρησε μια ποπ πολιτισμική προσέγγιση κι ο Jay Z μια αντίστοιχη ας-πούμε-ταξική, από την πλευρά βεβαίως του προδότη της τάξης του· και οι δυο αυτές προσεγγίσεις, παρά τα επιμέρους προβλήματά τους, μου φαίνονται πιο forward-thinking από το To Pimp A Butterfly του Kendrick, το οποίο, δυστυχώς, επενδύει στο ασφαλές νόμισμα της πχιότητας. It’s a cultural thing, θα μου πείτε, you wouldn’t understand, και θα συμφωνήσω, αφού η τζαζ δεν κυλάει στη φλέβα μου, όσο κι αν την εκτιμάω σαν ακροατής. Οφείλω όμως να θυμήσω ότι την αντίστοιχη προσέγγιση στην ελληνική μουσική την ονομάζουμε έντεχνο, και δεν είμαστε τόσο ευγενικοί μαζί της. To cut a long story short, το To Pimp… μοιάζει να λυγίζει κάτω από το βάρος της φιλοδοξίας του (κλισέ λέβελ +1000, το ξέρω) και της προσπάθειάς του να γίνει political statement κι όχι μουσική δημιουργία, φορτώνοντας τα 79 λεπτά της διάρκειάς του με τζαζίστες, φάνκηδες, ποιητές, ζογκλέρ και ακροβάτες, ενώ το μόνο που χρειαζόταν ήταν μερικά πολύ καλά τραγούδια. Τα οποία εννοείται πως έχει (κι αυτό είναι το πιο εξοργιστικό), όμως βρίσκονται χαντακωμένα κάτω από τρακόσες στρώσεις βαρύγδουπου κόντεξτ.

Advertisements

3 Comments

Filed under Music Diary, Muzika

3 responses to “Music Diary #001

  1. Αν δεν έχουν βαθμολογία, είναι σα να μη γράφτηκαν ποτέ.

  2. Pingback: Τα καλύτερα (;) του 2015 | The Life Fandango

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s